قالب پرشین بلاگ

ازکلاغ ها شنیده بود پیرـ جادوگری درشهری بنام عذر میتواند هرآرزویی را  برآورده کند

بلاخره روزی تصمیم گرفت پای از خاک مزرعه بکشد وبه دنبال عذربگردد ؛در حقیقت

آرزوی داشتن دل در سینه  وعقل بجای پوشال درسربرای مترسک چوبی رویای کوچکی

نبود. روزهاوشبها ازشهرهاودهکده ها گذشت اما از عذر وجادوگرش خبری نبود.

بالاخره به  جنگل صنوبر رسید وازبلندترین درخت سوال کرد آیا تو میدانی عذر کجاست؟

درخت ‍ پاسخ داد  تابحال  جهانگردان زیادی  برای رسیدن  به   عذر که آنسوی این  جنگل

است  ازاینجا گذشته  اند واگر توهم وقت تلف نکنی میتوانی قبل  از  غروب  آفتاب عذر

را بیابی وهر مسافری که بعد از غروب افتاب امروز به این شهر برسد جادوگرراهرگز نمیابد.

مترسک؛  مهار گسیخته و با آخرین سرعت  حرکت کرد اما ناگهان فریاد کودکی درحال غرق

شدن پاهایش را سست کرد ؛ مترسک بی وقفه خود را به داخل آب رودخانه انداخت و جسم

چوبی اش روی آب شناور ماند پسرک خودش را به روی مترسک کشیدسرانجام جریان آب آن

 دورا بسلامت به خشکی رساند.ولی  اینکار وقت زیادی از او   گرفت وآسمان تاریک  شده

بود .مترسک خسته و ناامید به عذر رسید امامیدانست دیر شده وجادوگر را دیگر  نخواهدیافت

به همین علت  تصمیم گرفت  به محض طلوع خورشید به سمت مزرعه  همان زادگاه  کسل

کننده اش به راه بیافتد.

صبح شدعذر با دروازه های  مرمرسفید و  سنگ ـ فرشهای زمردین زیر تلالوی انوار خورشید

می درخشید براستی عذر واقعا زیبا بود...

مترسک با ناامیدی به  سوی دروازههای شهر حرکت کرد ؛که پیرمردی صدا زد پسرم  آیا پیش

از رفتن نمیخواهی چهره ی خودت را برسنگهای صیقل خورده دروازه ببینی؟!باشنیدن این حرف

مترسک  بی اراده چهره اش را برروی سنگهای مجلل دروازه برانداز کرد!مترسک باور نمیکرد

که دیگر یک مترسک نباشد !و بجای آن چهره ی بی روح ؛ هیبت مردی جوان وبلندقامت رامیدید

با فریادی پرازشور وامید رو به دانای پیر کردوبا ناباوری پرسید :بله بله بله  من آرزو کردم

انسان باشم آیا توهمان جادوگری؟!پیر گفت من جادوگر نیستم .فقط وقتی آرزو کردی انسان باشی

 خداوند به تو نعمت عقل بخشیدوعقل به تو قدرت تصمیم گیری داد تا به دنبال عذر  بگردی  و

آن هنگام که نجات پسرک را از چنگال مرگ برآرزوی دیرینه ات ترجیح دادی پس خداوند تورا

شایسته  دریافت قلبی عاشق دانست؛وبدان چه بسیارند انسانهایی که قلب دارندواحساس ندارند ؛

عقل دارند  ولی قدرت تفکر ندارند...آنها به واقع مترسکان بی روح و بی اراده ی مزرعه لم یزرع

دنیای خویش اند ...

نویسنده:لیلاپیرمرادیان

روزهاآفتابی و گرم بود آنقدر که از شدت تابش آفتاب به ناچار چفیه ام را خیس میکردم وبه سر می بستم

وشبها آنقدر سرد می شد که  چنبره می زدم وتا چندساعتی از شدت سرما خوابم نمیبرد .دو روزی میشد

 راه را گم کرده بودم  حتی در قمقمه هم آب زیادی باقی  نمانده  بود .  اما  تحمل درد   سرما وگرما 

برایم سخت تر از تحمل این سرگردانی وفراموشی نبود .                                

آخرین چیزی را که  بیاد می آوردم صدای حاج حسین بود که با بی سیم تقاضای مهمات میکرد که نا گهان  

خمپاره ای بین ما به زمین برخوردوموج انفجار مرا تا چند متر به هوا پرتاب کرد بعداز آن چیزی بیاد

نمی آوردم حتی خودم را هم نمیشناختم ...تنها صدای فریاد های حاج حسین و چندترکش فرو رفته به  بازو و

ساق پایم وان لباس نظامی که بر تن داشتم به من می فهمانددر منطقه جنگی هستم ودیگر هیچ ...

روز سوم دیگرآبی هم نداشتم.. .

تشنه وگرسنه بودم .زخم بازویم سطحی بود اما ساق پایم به شدت درد میکرد و بی اختیاربر روی زمین

کشیده میشد...

گویا همچنان که جسمم بی رمق وبی رمق تر میشد   کم کم بیشتر بیاد می آوردم  چه اتفاقی افتاده. دنیا

پیش چشمانم تار شده بود  به سختیی توانستم خود را به تک درخت نیم خشکی که وسط بیابان بودبرسانم

وبه  تنه اش تکیه بدهم .در افکار پریشانم آخرین صحنه ها را بیاد اوردم   چهره معصوم حاج حسین  و

رشادت هایش را وقتی هردو داوطلبانه برای شناسایی منطقه  تا چند قدمی دشمن جلو رفته بودیم .  

احتمال دادم حاج حسین شهید شده باشد بی اختیار  اشک  از گونه های خونینم سرازیر شد   

ناگاه صدای جوجه گنجشکی از لابه لای بوته  ای که درست  کنار درخت روییده بود نظرم را

به خود جلب کرد خم شدم پرنده هنوز انقدر کوچک بود که  قادر به پرواز کردن نبود. چند دقیقه   بعد

با تعجب متوجه زنبور بزرگی شدم که درست  بالای سر جوجه گنجشک امد وتکه ای خوراکی که بین

پاهایش بود داخل دهان باز گنجشک انداخت و رفت  وچند باری بازگشت و این کار را تکرار کرد.بالاخره

مصمم شدم هرچندبه سختی مسیر زنبور را دنبال کنم... کنجکاوشده بودم  چگونه امکان دارد زنبوری مامور

روزی رسان جوجه  گنجشک  شده باشد!!؟

نزدیک 200متری  ازپروازش گذشت که  متوجه شدم کنار یک چشمه اب زلال فرود امد .به طرف چشمه  دویدم

از فرط تشنگی  در اب زانو زدم و خود را سیراب کردم   هنوز هم در عجب این اتفاق مانده بودم که  چشمم به

 قرص نانی در کنار چشمه افتاد. قرص نانی که تازه وگرم بود!!! گویا  زنبور نه تنها مسوول روزی رسان

جوجه گنجشک تنها بود  بلکه  مامور نجات جان من  از سوی خداوند ی که  وعده امداد غیبی را داده است هم  شده بود......!

 نویسنده :لیلا پیرمرادیان

سلام،عید همتون مبارک،ایشالا که نماز روزتون قبول باشه

امروز می خوام یه داستان از یه دختر شهید بگم،یه دختری که 12 یا شایدم 13 سالش باشه،دختری که نهایت آرزوش اینه که باباش رو سرش یه بار دست بکشه،این داستان رو اونایی که بابا ندارن بهتر از ما درک میکنن،بخصوص اونایی که اصلا باباشونو ندیدن........

زمانی که جنازه شهدا رو بعد از تفحص گذاشتن تو تابوت،دیدید که،چند تا استخون رو که میارن اندازه قنداق یه بچه میشه،یه ماشین که تابوت ها روش بودن و تشییع جنازه میکرده حرکت نمیکنه،یه موقع بی سیم میزنن به سرداری که مسئول تشییع جنازه ها بود،گفتند صبر کن،گفت چی شده؟گفتن راننده این تریلی حرکت نمیکنه،میگه سردار باید بیاد و ببینه،سردار اومد،گفت چی شده؟چرا حرکت نمیکنی؟راننده گفت جلو رو نگا کن،دید یه دختر 12/13 ساله جلوی تریلی دراز کشیده،گفت دختر خانم چرا اینجا خوابیدی؟دختر گفت مسئول این کار شمایین؟گفت آره،دختر گفت به یه شرط از اینجا بلند میشم،وگرنه این ماشین باید از رو من رد بشه،گفت آخه چرا؟مگه تو میخوای مراسم رو بهم بریزی؟مگه نمیدونی مقام شهدا رو؟؟دختر گفت چرا میدونم،اما اینو گوش کن،یه عمره آرزومه دستم تو دست بابام باشه،یه عمره آرزومه بابام رو سرم دست بکشه،امروز شنیدم جنازش تو تریلیه،یه خواهش دارم،گفت چه خواهشی؟دختر گفت میخوام تابوتشو بیاری،من استخون های بدن بابام رو ببینم،گفت اسم بابات چیه؟دختر گفت اسم بابام اینه.......،تابوت رو پیدا کردن،دوتا سرباز گذاشتنش پایین،در تابوت رو باز کردن،کفن رو در آوردن و گذاشتن رو تابوت و بنداشو باز کردن،دختر اومد نشست مقابل این تابوت،مقابل کفن،گفت سردار یه سوال دارم ازتون،سردار گفت چه سوالی؟؟دختر گفت به من بگو استخون دست بابام کدومه؟؟یه استخون رو دادن دست این دختر،دختر استخون رو گرفت تو دستش جلو مردم و گفت:

مردم آرزو داشتم بابام دست رو سرم بکشه،امروز میخوام بگم ای کسایی که دوست من هستین،امروز به آرزوم رسیدم،دختر استخون دست باباشو کشید رو سرش..................

امروز یه داستان رو میخوام بگم که دیشب از شبکه 2 میشنیدم،خیلی قشنگ بود،در مورد توبه کردن بود،میگفت که خدا چقدر از توبه کردن ما خوشحال میشه،این یه قصه ی واقعیه که میگم الان.....

یه روزی یه کفتر بازه بود که رو پشت بوم بود،با کفتراش بازی میکرد،یه کفتر جلد داشت که خیلی با این کفتره مأنوس بود،یه چند وقت این کفتره رفت،هی میومد با این کفترا بازی میکرد ولی دلش پیش اون کفتره بود،سراغشو میگرفت،یه روز نشسته بود با این کفترا همین جور بازی میکرد یهو دید یه کفتر اومد پیشش نشست،نگا کرد دید کفتره خودشه،کفتره رو بغل کرد،شروع کرد بوسیدنش،هرچند دقیقه نگاش میکرد،قربون صدقش میرفت،دست میکشید روش،گفت خودتی؟کجا بودی تا حالا؟میدونی چی کشیدم نبودی؟میدونی هر کفتری رو میدیدم یاد تو بودم؟کجا رفته بودی؟آب و دونت چی شد؟رو پشت بوم کی بودی؟هی با این کفتره حرف میزد،همینجور اشک میریخت،یه وقت نگا به کفتره کرد،کفتره رو ول کرد،به آسمون نگا کرد،گفت خدایا،منه کفتر باز از برگشتن این کفتر انقدر حالم عوض شد،انقدر زوق کردم،انقدر کیف کردم،منه کفترباز با برگشتن کفترم ای حالی شدم،خدایا میگن تو از برگشتن بنده ی گناهکارت،از توبه ی بنده ی گناهکارت بیشتر از این خوشحال میشی،بیشتر از زنی که نازا بوده و و بعد از چند سال بچشو میارن جلوش چقدر خوشحال میشه،خدایا میگن تو بیشتر خوشحال میشی،خدایا یعنی اگه منه کفتربازم برگردم،تو هم انقدر خوشحال میشی؟

برگشت،رفت کجا؟رفت مشهد،خونه و زندگی رو فروخت رفت مشهد،تو مشهد زندگی کرد تا از دنیا رفت.

بچه های ماه عزیزیه،روایت هست که میگه خدا از هیچی بیشتر از توبه ی بنده ی گناهکارش خوشحال نمیشه....

به نظر من این ماه و مخصوصا این شبا میتونه تاریخ تولدی دوباره باشه برامون..

ممنون از حضورتون..

سلام دوستای خوبم

امشبم یکی از شنیده هام از طلاییه رو واستون میگم

یکی از دوستا تو نظرات میگه چیه؟زدی تو خط اشک در اوردن،بچه ها اینایی قصه هاییه که باید بدونیم تا وقتی خواستیم کاری انجام بدیم بدونیم چه کسایی بودن و رفتن تا انقدر راحت بتونیم کارامونو انجام بدیم.

یه شهیدی رو از طلاییه پیدا کردن که 13 سال زیر خاک طلاییه،که یک سال زیر خاک طلاییه جنازه بمونه میپوسه،سالم در اومد،تعجب کردن،چه این چه شهیدیه،چه سری داره،خدا رحمت کنه علمدار روایت گری،حاج آقا ضابط،میره کاشان دنبال خونوادش،وقتی با مادر شهید صحبت کردن گفتن،مادر چیکار کردی،این بچه کی بود،چرا این شهید سالم در اومده،(مادر شهید اگه بخواد مگه میشه اجابت نشه،مادر شهیده،تو قیامت میگن شهید رو میارن تو محشر،میگن خوب این که شهیده بره تو بهشت،میره دم در بهشت بر میگرده وای میسته،خطاب از خداوند میرسه چی میخوای؟برو بهشت،میگه آخه من تو این دنیا یه مادری داشتم،یه پدری داشتم،من بدون پدر مادرم کجا برم،میگن حساب اعمال اونا رو نکنید،اونا هم بیان برن تو بهشت،دستان مادر و پدر رو میگیره جلو ما میرن تو بهشت شهید مادرشم ارزشمنده،فرزندشم ارزشمنده،همسرشم مستجاب الدعوس،چه برسه مادرش)گفت رفتن کاشان به مادر شهید گفتن آخه این سرش چیه؟

گفت ما ساله گذشته رفته بودیم حج،12 سال چشم انتظاری کشیدم،مردم یعقوب پیغمبرخداس،12 پسر داشت،یه یوسفشو گم کرد،چشاش نابینا شد در فراق یوسف،مادر شهیده،گفت رفتیم حج،وقتی وارد مدینه شدم،چشام به گنبد قشنگ پیغمبر افتاد،دلم شکست،یاد پسرم افتادم،شروع کردم گریه کردن،از پیغمبر شکایت کردن،گفتم یا رسول الله خیلی از مادرای شهدا لااقل یه پلاک از فرزنداشون براشون اوردن یه جا دفن کردن شب جمعه برن درد دلاشونو بکنن،من بی خبر از بچمم،بعدم شروع کردم با انگشتم گنبد پیغمبر رو نشون دادن،گفتم خدا شاهده،اگه بچه ی من میخواد جنازش بیاد،سر سوزنی از انگشتشم نباید کم باشه،پیغمبر مگه میتونه بگه نه به مادر شهید...

گفت وقتی برگشتیم از حج،زنگ زدن بعد از چند روز گفتن بیاین جنازه پسرتونو ببرید،رفتیم دیدیم انگار پسر ما انگارهمین الان شهید شده......